John Ashbery
1927°
Biografie

John Ashbery is de meest vooraanstaande levende avant-gardedichter van de Verenigde Staten. Hij studeerde literatuur aan Harvard waar hij Frank O’Hara en Kenneth Koch leerde kennen, met wie hij ─ samen met James Schuyler en Barbara Guest ─ vanaf de jaren 1950 tot de New York School in de poëzie wordt gerekend. Zijn werk is uiterst veelzijdig: zijn eerste bundel, Some Trees (1956), werd door Auden geselecteerd voor de Yale Younger Poets Prize. Zijn tweede bundel, The Tennis Coart Oath (1962), geldt als mijlpaal voor de ontwikkeling van de latere radicale experimentele poëzie in Amerika. Hierna wordt zijn werk afwisselend toegankelijker, lyrisch filosofiserend of juist wild heterogeen en absurd. Met Self-Portrait in a Convex Mirror (1975), dat de belangrijkste grote poëzieprijzen kreeg, brak Ashbery door bij een groter publiek. Het oeuvre omvat voorts onder meer toneelstukken, kunstkritieken en een roman in samenwerking met James Schuyler (A Nest of Ninnies, 1969). In 2008 verscheen zijn vroege werk in een band van de American Library, waarmee hij de eerste levende dichter ooit is die deze eer ten deel is gevallen. In het Nederlands verscheen in 1995 bij Meulenhoff De mandril op de slagboom, een keuze uit zijn werk door J. Bernlef en Peter Nijmeijer.